PEN International © 2017
Terms & Conditions | Privacy Statement

Letter from imprisoned Iranian journalist Narges Mohammadi to the PEN membership

Monday 23 May 2016 - 12:20pm

Dear members of International PEN,

I' m writing this letter to you from the Evin Prison. I am in a section with 25 other female political prisoners, with different intellectual and political point of view. Until now 23 of us, have been sentenced to a total of 177 years in prison (2 others have not been sentenced yet). We are all charged due to our political and religious tendency and none of us are terrorists.

The reason to write these lines is, to tell you that the pain and suffering in the Evin Prison is beyond tolerance. Opposite other prisons in Iran, there is no access to telephone in Evin Prison.  Except for a weekly visit, we have no contact to the outside. All visits takes place behind double glass and only connected through a phone. We are allowed to have a visit from our family members only once a month.

But it is the solitary confinement, which is beyond any kind of acceptable imprisonment. We - 25 women - have detained in total more than 12 years in solitary confinement. Political prisoners who are considered dangerous terrorists are held in solitary confinement indefinitely. Retention in solitary confinement can vary from a day up to several years.

However, according to regulations of the Islamic Republic of Iran, holding prisoners in solitary confinement is illegal. Unfortunately until now, the solitary confinement, as a psychological torture, has had many victims in Iran.

During 14 years long activity of the Center for Human Rights Defenders, the Center have published and held many protests against the use of this kind of punishment. But unfortunately the solitary confinement is still used against many of Iran's political prisoners. The solitary confinement is used to get forced and false confessions out of the defendants. These false and faked confessions are used against the defendants during the trials. Many of the detainees in the solitary confinement are suffering from mental and physical health problems and the injuries will remain with them for the rest of their life. As a matter of a fact, the solitary confinement is nothing but a closed and dark room. A dimly confined space, deprived of all sounds and all light that can give the inmates a sense of humanity. Personally, I have been in solitary confinement three times since 2001. Once during my interrogation in 2010, I suffered a panic neurotic attacks, which I had never experienced before.

As a defender of human Right, who has experienced and have had dialogues with many people detained in solitary confinement, I emphasize that this kind of punishment is inhuman and can be considered psychological torture.

As a humble member of this prestigious organization, I urge all of you, as writers and defenders of the principles of free thought and freedom of speech and expression, to combat the use of solitary confinement as torture, with your pen, speech and all other means. Maybe one day we will be able  to close the doors behind us to solitary confinement and no one will be sentenced to prison for criticizing and demanding reforms. I hope that day will come soon.

Greetings and Regards

Narges Mohammadi

Prison Evin, May 2016

اعضای محترم انجمن جهانی قلم،
با سلام و احترام
این نامه را از بند زنان زندان اوین می نویسم. از میان ٢٥ زن زندانی که زنان اهل قلم و اندیشه با گرایشات فکری و سیاسی متنوع هستند، هیچ زن تروریست و خرابکاری وجود ندارد و اتهامات ما جملگی به دلیل فعالیت های سیاسی، مدنی، عقیدتی و گرایشات فکری مان می باشد که با احکام سنگین به تحمل زندان محکوم شده ایم. مجموع احکام ما ٢٣ زن، ١٧٧ سال است (٢ نفر هنوز حکم نگرفته اند).
اما آنچه موجب شد برای شما اهل قلم و اندیشه در جهان نامه بنویسم، بازگو کردن درد و رنجی فراتر از تحمل مجازات زندان است، زندانی که در آن برخلاف تمام زندان های ایران، تلفنی وجود ندارد. ملاقات ها پشت شیشه های دو جداره و با گوشی انجام می شود و فقط ماهی یک بار می توانیم ملاقات حضوری با اعضای درجه یک خانواده داشته باشیم. به جز هفته ای یک ملاقات، هیچ ارتباطی با بیرون زندان نداریم و در فاصله روزهای ملاقات در سکوت و بی خبری محض فرو می رویم.
اما رنج و عذاب فراتر از زندان، تحمل سلول های انفرادی در بندهای امنیتی است. ما ٢٥ زن در مجموع ١٥٠ ماه (بیش از ١٢ سال) متحمل حبس در بندهای امنیتی شده ایم و این مجازات بسیار سنگین تر از مجازات زندان است که متاسفانه متهمان پیش از برگزاری دادگاه و انجام محاکمه در دورانی به نام تحقیقات مقدماتی متحمل می گردند و این دوران (تحقیقات مقدماتی) از یک روز تا چند سال ممکن است به طول بینجامد. مسئله اینجاست که متهمان سیاسی، مدنی و عقیدتی که فعالیت شان از طریق نوشتار و گفتار بوده، همچون یک تروریست خطرناک در سلول های انفرادی بندهای امنیتی و طی مدت زمان نامعلوم نگهداری می شوند. این در حالی است که طبق قوانین و مقررات جمهوری اسلامی ایران نگهداری متهمان در سلول انفرادی غیرقانونی است. سلول انفرادی مصداق بارز شکنجه روحی و روانی است که متاسفانه طی سال های متمادی قربانیان زیادی داشته است.
طی ١٤ سال فعالیت در کانون مدافعان حقوق بشر، تحقیقات، پژوهش ها و مصاحبه های مطبوعاتی برگزار و بیانیه هایی از سوی کانون مدافعان حقوق بشر و شورای ملی صلح منتشر شده است و اعتراض هایی علیه به کارگیری این شیوه خشونت بار علیه متهمان سیاسی، مدنی و عقیدتی انجام داده ایم. اما متاسفانه هنوز سلول انفرادی سلول های انفرادی بندهای امنیتی، زنان و مردان منتقد و فعالان سیاسی و مدنی را میزبانی می کنند. یکی از کارکردهای سلول انفرادی، گرفتن اعترافات و اقرارهای بی اساس علیه خود متهمان است که بر اساس همین اعترافات بی اساس، قضات دادگاه ها احکام سنگینی صادر می نمایند. اما این تمام ماجرا نیست و درد به همین جا ختم نمی شود. بسیاری از محبوسان در سلول انفرادی، سلامت جسمی و بدتر از آن، سلامت روانی خود را از دست می دهند که گاه تا پایان عمر مبتلا به این دردها می مانند. چرا که در این محبس که بی شباهت به یک قوطی دربسته نمی باشد، فرد در خلا و فضای تیره و مبهمی رها می شود که از هرآنچه لازمه حس و درک انسان بودن و حفظ هویت خویش است، محروم می شود. محرومیت از هوا، صدا، نور و …به عنوان محرک های طبیعی تا خبر، نوشتن، خواندن و … به عنوان محرک های ذهنی.
اینجانب که مفتخرم یکی از اعضای کوچک این نهاد معتبر بین المللی هستم، به عنوان فردی که از سال ١٣٨٠ تاکنون ٣ بار سلول انفرادی را تجربه کرده ام و در سال ١٣٨٩ در بازجویی هایی که در سلول های انفرادی داشتم دچار حمله های عصبی پی در پی شدم، در حالی که پیش از آن هرگز مبتلا به آن نبودم. وبه عنوان مدافع حقوق بشری که بر اساس وظیفه و رسالتی که در کانون مدافعان حقوق بشر داشتیم، با افراد زیادی از محبوسان در سلول های انفرادی گفت و گو کرده ام و تحقیقاتی داشته ام و هم اکنون با ٢٥ نفر از زنان متحمل حبس در سلول انفرادی در زندان اوین هستم، تاکید می کنم که سلول انفرادی شکنجه ای روحی، روانی و غیرانسانی است، از شما تقاضا دارم به عنوان اصحاب قلم و اندیشه و پای بند به موازین انسانی و مدافع آزادی بیان، جهت مقابله با به کارگیری سلول انفرادی به عنوان شکنجه سفید، از قلم، بیان و هر امکان دیگری استفاده نمایید تا شاید روزی شاید بسته شدن درهای سلول انفرادی به روی انسان هایی باشیم که گناهشان اندیشیدن، نقادی و اصلاح گری است. به امید آن روز.
نرگس محمدي
زندان اوين- اردي بهشت ٩٥